STRONGS NT 4312: προπετής

προπετής, προπετές (πρό and πέτω i. e. πίπτω);

1. falling forward, headlong, sloping, precipitous: Pindar Nem. 6, 107; Xenophon, r. eq. 1, 8; others.

2. precipitate, rash, reckless: Acts 19:36; 2 Timothy 3:4 (Proverbs 10:14; Proverbs 13:3; Sir. 9:18; Clement of Rome, 1 Cor. 1, 1 [ET]; and often in Greek writings).

προπεσούνται προπετεις προπετείς προπετεῖς προπετες προπετές προπετὲς προπετής προπετούς propeteis propeteîs propetes propetèsInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts